SORRY FOR DELAY IN RESPONDING.

FIRST OF ALL I WOULD LIKE TO SAY THAT BETWEEN THE SAID WORDS AND EXHIBITED FEELINGS LIES THE UNSAID… THERE IS SOMETHING CALLED READING BETWEEN THE LINES, WHICH LEADS TO PROPER OR IMPROPER UNDERSTANDING.

NANU HINDU-NA DODDA ABHIMAANI, IVATTIGU NANNA MANEYALLI HINDU THAPPILLA, THAPPODU ILLA. ADU KETTA KELASA MADUTTIDE, NANGE JOLLU CONTENT SAKU AMTA NANU HELILLA. AADARE, BEING IN MEDIA I STUDY WHAT PEOPLE WANT AND WHAT PEOPLE WATCH, THAT MAKES ME SAD. AND THE DISTRESS OF JOURNALISTS WHO CAN MAKE A CHANGE IF THEY ARE WILLING TO, AND THE WAY THEY COMPROMISE - MAKES ME EVEN MORE SAD.

ಫೀಲ್-ಗುಡ್ ಚಿತ್ರದಿಂದ ಮಜಾಬಂತು, ಮೆಸೇಜ್ ಸಿಕ್ಕಿತು … - IDU NANAGE AGILLAA. BANDAVARU IDDARE ANTA NANU HELIDDARA AASHAYA ASHTE.

NEENASAM RASAGRAHANA SHIBIRADALLI BARUVAVARELLA ALLI HELUVUDANNU, ALLIYA ASHYAVANNU ARTHA MADIKOLLUVAVARU AMTA NIMAGE ANISIDDARE ADU THAPPUKALPANE, NANU NODIDA SHIBIRAGALALLI ELLA REETHIYA JANARUU IDRU.

MAY BE, MY STYLE OF EXPRESSION ITSELF IS MISLEADING, SORRY FOR THAT. NO MORE COMMENTS FROM ME

ಟೈಂಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಸಂಪಾದಕರೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ, “ನಾನು ನ್ಯೂಸನ್ನು ‘ದ ಹಿಂದೂ’ವಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಪೇಪರ್ ಒಂದು ವ್ಯಾಪಾರ ಅಷ್ಟೆ” ಅಂತ. ‘ದ ಹಿಂದು’ವಿನ ಗುಣ ಮಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರಿಗೆ ತಲಪುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನ ಇರಬೇಕೇ ವಿನಃ ಗುಣಮಟ್ಟ ನಮಗೆ ಬೇಡ. ಸರಳವಾದ ಡೈಲ್ಯೂಟ್ ಮೆಸೇಜ್ ನಮಗೆ ಸಾಕು ಅನ್ನುವುದಲ್ಲ.

ಲೇಖಕರು ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿಯವರ ಕಥಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮೆಚ್ಚುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೇ ಚಿತ್ರ ಶಕ್ತಿಯ ಐಬಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೊರಗಿದ್ದಾರೆ. ಕಥೆಯನ್ನು ಓದುವಾಗ ಸಿನೆಮಾ ಓದುಗರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪವಾಗುತದೆ. ಆದರೆ ಸಿನೆಮಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹೊರಬರುವಾಗ ಚಿತ್ರಗಳು ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಆಗಿ ಬಿಡುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಾಗ್ರತೆ ಅಗತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮೆಸೇಜ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸರಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಮೆಸೇಜ್ ಕೊಡಲು ಸಿನೆಮವೇ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ? ಅದನ್ನು ಬರೆದು ಪಾಂಪ್ಲೆಟ್ ಮಾಡಿ ಹಂಚಬಹುದಲ್ಲಾ? ಅಥವಾ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯಬಹುದಲ್ಲಾ? ಒಂದು ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಆ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ನಾವು ಬದ್ಧರಾಗಿರುವುದು ಅಗತ್ಯವಲ್ಲವೇ?

ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನ ಯಾಕೆ ಜಾಗೃತರಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ನನಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನ ಬಿಡಿ, ನಾವೆಷ್ಟು ಜಾಗೃತರು? ಫೀಲ್-ಗುಡ್ ಚಿತ್ರದಿಂದ ಮಜಾಬಂತು, ಮೆಸೇಜ್ ಸಿಕ್ಕಿತು ಎಂದು ನಾವು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ, ನಮ್ಮ ಸಿನೆಮಾಗಳ ಅಧೋಗತಿಗೆ ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿ ಕಾರಣ ಹುಡುಕುವುದು ಅಸಂಬದ್ಧ. ಇನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಜನರ ಮಾನಸಿಕ ಮೆಚ್ಯೂರೆಟಿ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೀರಿ. ನೀನಾಸಂನಂಥಾ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹಲವು ದಶಕಗಳಿಂದ ಸಶಕ್ತ ಸಿನೆಮಾ ರಸಗ್ರಹಣ ಶಿಕ್ಷಣ ನಡೆದು ಬಂದಿದೆ, ಕಾಸರವಳ್ಳಿ, ಶೇಷಾದ್ರಿ, ಸತ್ಯು ಈ ರೀತಿ ಹೆಸರಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಬಹುದಾದ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಕರಿದ್ದಾರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ. ಜ್ಞಾನಪೀಠ ವಿಜೇತರ ಸಾಲು ಸಾಲೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಲ್ಲಿದೆ? ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರುವುದು ನಮ್ಮ ಈ ಉದಾರ ಮನೋಭಾವದಲ್ಲಿ. ಕನ್ನಡ ಸಿನೆಮಾ ಇಷ್ಟಾದರೂ ಉಂಟಲ್ಲ ಸಾಕು ಸಧ್ಯ ಎನ್ನುವ ಕರುಣೆ ಇಟ್ಟೇ ನಾವು ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುವುದು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಕನ್ನಡ ಸಿನೆಮಾ ಉದ್ಯಮ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ, ಕ್ವಾಲಿಟಿ ಬಗ್ಗೆ ದೂರು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನಾವು ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಬದುಕಬೇಕು. ಸಾಕು ಮಾಡುವ ಈ ಕೊರಗಿನ ಬೂಟಾಟಿಕೆ.

ಅದೇನೋಪ್ಪ,ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲ ಜನಕ್ಕೆ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ಅಂತ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕತೆ ಹೇಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುವುದು ಯಾಕೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ film appreciation ಅನ್ನುವ ಪರಿಜ್ಞಾನ ಇಲ್ಲದಿರುವುದಕ್ಕೋ,ಅಥವಾ ನಮ್ಮ mind ಅಷ್ಟು matured ಅಲ್ಲದಿರುವುದಕ್ಕೋ… ಕಾರಣ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಇನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.

ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದೊಂದು ಅಂಶವೂ ನೋಡ್ತಾ ಹೋದಹಾಗೆ ನನಗೆ, ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ ಸುತ್ತಲ ಜನವನ್ನ, ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಯಾರಿಗೇನು ಬೇಕೋ ಅದು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಚಿತ್ರ ತೆಗೆದ genius ಅಂತ ಅನಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ನಿಜ…

ಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಆಗಿ ಕರೆಕ್ಟ್ ಆಗಿರಬೇಕೆಂಬ ನಿಮ್ಮ ವಾದವನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ. ಅದರೆ ಈ ಸಿನಿಮಾ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಹಾಡು, ಕುಣಿತದಷ್ಟು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿರುವಾಗ ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿವಿಧ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮಿಶ್ರಣ ನಗಣ್ಯ.

ನಾನು ಈ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಮಿಶ್ರಣ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ conspicuous ಆಗಿದೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಫ್ರೀ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಮರ್ಶಿಯಲ್ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುವಾಗ ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುಗರಿಗೆ ಮನರಂಜನೆ ನೀಡಿದರಾಯ್ತು… ನೋಡಿದವರಿಂದ ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೂ ಹಣ ಬಂದರಾಯ್ತು. ಅಲ್ವೆ?

ಆಮೇಲೆ ಚುಕ್ಕಿಚಂದ್ರಮರ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ all time fav.
ನಿಮ್ಮ ಬರಹ ಅವರ ಬರಹದಷ್ಟೇ ಸೊಗಸಾಗಿ ಅವರ ಭಾವವನ್ನ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದೆ.

ಧನ್ಯವಾದಗಳು.