ಮೊನ್ನೆ ಸಂಜೆ `ಮಾತಾಡ್‌ ಮಾತಾಡು ಮಲ್ಲಿಗೆ’ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ಐನಾಕ್ಸ್‌ನಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್‌ ಬರೆದ ಕತೆಗಳೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. `ಮಲೆನಾಡಿನ ಹುಡುಗಿ ಮತ್ತು ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಹುಡುಗ’ ಎಂಬ ಅವರ ಕತೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಪ್ರೀತಿಯ ಅಮೂರ್ತತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತ, ಸಹಪಾಠಿ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿಬಿಡುತ್ತ ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಕತೆಯದು. ಆ ಕತೆಯನ್ನು ಗುಂಡ್ಕಲ್ಲಿನ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಯ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಓದಿದ ಆ ಸಂಜೆ ಹೊರಗಡೆ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು! ಮಳೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಮುಗ್ಗು ವಾಸನೆಯ ನಡುವೆ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಪ್ರೇಮಕತೆ ಓದಿದ ನೆನಪು ಈಗಲೂ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿದೆ.ಅದಾದ ನಂತರ ಓದಿದ್ದು `ಚುಕ್ಕಿಚಂದ್ರಮರ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ’ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು. ಅದೂ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಓದೋಣ ಅನಿಸುತ್ತದೆಯಾದರೂ ಆಗ ದಕ್ಕಿದ ಅನುಭವವನ್ನು ಹಾಗೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದು ಅದನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಮಳೆ, ಪ್ರೇಮಕತೆ, ಮುಗ್ಗಿದ ಬಟ್ಟೆಯ ವಾಸನೆ, ಮಲೆನಾಡಿನ ಬೇಸರದ ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ಆ ವಯಸ್ಸು ಇದೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಅನುಭವ ಈಗ ಸಿಗದೇ ಹೋಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿಯವರ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹುಡುಗಿಯ ಕತೆ ನೆನಪಾಗಿ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಚುಕ್ಕಿಚಂದ್ರಮರ ಕತೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಮೊನ್ನೆ `ಮಾತಾಡ್‌ ಮಾತಾಡು ಮಲ್ಲಿಗೆ’ ಚಿತ್ರ ನೋಡುವಾಗಲೂ ಹಾಗೇ ಆಯಿತು. ಚಿತ್ರ ನೋಡುತ್ತ ನೋಡುತ್ತ `ಮಲೆನಾಡಿನ ಹುಡುಗಿಯ’ ಕತೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತಲ್ಲ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು.

ಹಾಗಾದರೆ ಸಿನಿಮಾ ಹೇಗಿತ್ತು? ವಿವರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸೋಣ. ಹೂ ಮನಸಿನ ಹೂವಯ್ಯ ಉಪವಾಸ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಮಾಡಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬೆಳೆಯುವ ಹತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳಿಂದ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು `ಮಾತಾಡ್‌ ಮಾತಾಡು ಮಲ್ಲಿಗೆ’ ಚಿತ್ರದ ಕತೆ. ಡಾಕ್ಯು- ಡ್ರಾಮಾ ಶೈಲಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಗ್ಗುವ ಈ ಕತೆಯನ್ನು ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್‌ ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ನಾಟಕೀಯ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿಯವರಿಗೆ ಹಳ್ಳಿ ಹೊಸತಲ್ಲ. ಅವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲೇ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಿದೆ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿರುವ ರೈತರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ರೀತಿ ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದೆ. ಎತ್ತಂಗಡಿ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಹತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯ ಜನ ಎದುರಿಸುವ ಗೊಂದಲ, ಅಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ಆತಂಕವನ್ನು ಹೇಳುವ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಈ ಕತೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ!

ಈ ಕತೆಗೆ ಬೇಕಾದ ನಾಟಕೀಯ ಭೂಮಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬೆಳೆಯುವ ಹತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯ ಮೇಲೆ ಅಮೆರಿಕಾದ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಕಣ್ಣು ಬೀಳುವುದು, ಅದಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಸಹಕರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಎತ್ತಂಗಡಿಯಾಗುವ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ಇರುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ಈ ಕತೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಎದುರಿಸುವ ಕಥಾನಾಯಕ ಹೂವಯ್ಯ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆತನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದುಕು ಖಾಸಗೀ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಆತನ ಖಾಸಗೀ ಬದುಕಿನ ಗೊಂದಲಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೋರಾಟದ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಬಂದೂಕೇ ಪರಿಹಾರ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ಸಶಕ್ತವಾದ ಕತೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳೂ ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿಯವರ `ಮಲ್ಲಿಗೆ’ ಕತೆಯಲ್ಲಿದ್ದವು.

ಇಂಥ ಕತೆಯನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪಿನ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಜೊಳ್ಳಾಗಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಪುನಃ `ಮಲೆನಾಡಿನ ಹುಡುಗಿ’ ಕತೆ ನೆನಪಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ. ನಾಯಕ ಮತ್ತು ಖಳನಾಯಕನ ನಡುವಿನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪಾತ್ರಗಳಿದ್ದರೆ ಈ ಕತೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎತ್ತಂಗಡಿ ಎದುರಿಸುವ ರೈತರ ಇತರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಸಂರಚನೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಬಹುದಿತ್ತು. ಕತೆ ನಡೆಯುವ ಪರಿಸರದ ಸೃಷ್ಟಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಗಿದ್ದರೆ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಘಮ ಹೆಚ್ಚು ಗಾಢವಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ಶೈಲಿಯ ಮಾತು, ಮಲೆನಾಡಿನ ಶೈಲಿಯ ಮನೆ, ಮಳೆ, ಮನಸ್ಸು, ಕರಾವಳಿ ಶೈಲಿಯ ಪರಿಸರ, ಮಂಡ್ಯದ ಕಟ್ಟೆ ಪುರಾಣ, ಊಟಿಯ ಚಹಾ ತೋಟಗಳು, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬದುಕಿನ ಶೈಲಿಯನ್ನು ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೋಲಾಜ್‌ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ತೋಟ, ಅಘನಾಶಿನಿ ನದಿ, ಚಹಾ ತೋಟಗಳ ಪರಿಸರ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ!

ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿಯವರಿಗೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಕಾಳಜಿ, ತವಕ. ಹೀಗಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾಯಿ ಕಚ್ಚುವುದರಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ರೈತರ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ತನಕ ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಜಾಗತೀಕರಣದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಆಸೆ ಅವರು ಹೇಳಿಸಿದ ಪ್ರತಿ ಅಂಕಿಅಂಶದಲ್ಲೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಜನಪ್ರಿಯ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ಅವರು ಹಾಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕುಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ನಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್‌ರಿಂದ ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ರೋಮ್ಯಾಂಟಿಕ್‌ ಕೂಡ ಆಗಿದ್ದಾರೆ!

ಈ ಕತೆಯನ್ನು ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಚಿತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮನೋಮೂರ್ತಿಯವರ ಸಂಗೀತದೊಂದಿಗೆ, ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್‌, ಸುಹಾಸಿನಿ, ಸುದೀಪ್‌ರಂಥ ಕಲಾವಿದರ ಅಭಿನಯದೊಂದಿಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ಸಹ ಹಳೇ ಮಯೂರದಲ್ಲಿ ಓದಿದ `ಮಲೆನಾಡಿನ ಹುಡುಗಿ’ ಕತೆ ನೆನಪಾಗುವುದು ವಿಚಿತ್ರವಲ್ಲವೇ?

ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹುಡುಗಿಯ ಆ ಕತೆ ಓದುವಾಗ ನಾನು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ್ದೆ! ರೀಲುಗಳು, ಪ್ರೊಜೆಕ್ಷನ್‌ಗಳು ಇಲ್ಲದೆಯೇ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಅದು ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿಯವರು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಅದ್ಭುತ ಸಿನಿಮಾ!