ಬಾದಾಮಿ ಹೌsನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರ ಎಂದರೆ ಸಾಕು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ರೀಲು ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು ನೂರು ಜನ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಪುಟ್ಟ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದ ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನ ಮೂಲೆಯ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. `ದ್ವೀಪ’ ಚಿತ್ರದಿಂದ `ಶಾಂತಿ’ ಚಿತ್ರದ ತನಕ ಎರಡೂ ಅತಿಶಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಬರಗೂರು ರಾಮಚಂದ್ರಪ್ಪ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಚಿತ್ರ `ಶಾಂತಿ’ ಎನ್ನುವ ಮಾಹಿತಿ ಯಾವ ಅತಿಶಯದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಚಿತ್ರವಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುತ್ತದೆ!
ಮೊನ್ನೆ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿಯ ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮತ್ತೊಂದು ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದೆ. ಆ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೊಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ವಾಸನೆಯಿದೆ. ಅದು ಎಂಥ ವಾಸನೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಈ ಹಿತವಾದ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಎ್ಟಿಐ ಗೆಳೆಯ ಅಭಯ ಹೇಳಿದ: ಪೂನಾ ಇ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂ್ನ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲೂ ಇಂಥದ್ದೇ ವಾಸನೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಅದು ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳ ವಾಸನೆಯಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅನಂತರ ನಾವು ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ದಿನ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ್ದೆವು. ಆ ಚಿತ್ರದ ಹೆಸರು: ಕಾಡ ಬೆಳದಿಂಗಳು.
ಕನ್ನಡದ ಚಿತ್ರೋದ್ಯಮದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದಾದ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ಶೈಲಿಯ ಕತೆ `ಕಾಡ ಬೆಳದಿಂಗಳು’. ನಿರೂಪಣೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಬರೆದವರು ಪತ್ರಕರ್ತ ಜೋಗಿ. ಈ ಕತೆಗೆ ಅನೇಕ ಎಳೆ, ಪದರಗಳಿದ್ದು ಅಷ್ಟೇ ಆಯಾಮಗಳಿವೆ. ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನೊಂದಿಗೆ ಹಳ್ಳಿ ಬಿಡಲಾಗದ ಹಳಬರು ಈ ಕತೆಯ ಒಂದು ಎಳೆ. ಪಟ್ಟಣ ಬಿಡಲಾಗದ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನವರದು ಮತ್ತೊಂದು ಎಳೆ. ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಯುವ ತರುಣರು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾದರೂ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಎನ್ನುವುದು ಮಗದೊಂದು ಎಳೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ದುರಂತವೊಂದು, ಖಾಸಗೀ ಯಾತನೆಯೊಂದು ಸುದ್ದಿ ಚಾನೆ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ಸೆನ್ಸೇಷನ್ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿಬಿಡುವುದು ನಾಲ್ಕನೇ ಎಳೆ. ಸುದ್ದಿ ಚಾನೆ್ನ ವರದಿಗಾರ್ತಿಯ ಗೊಂದಲಗಳು, ತೊಂದರೆಗಳು ಮತ್ತೊಂದು ಎಳೆ. ಇಷ್ಟೊಂದು ಎಳೆಗಳನ್ನು ಸಂಕೀರ್ಣ ಕತೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರಕತೆಯಾಗಿ ನೇಯ್ಗೆ ಮಾಡಿದವರು ಪತ್ರಕರ್ತರಾದ ಉದಯ ಮರಕಿಣಿ ಮತ್ತು ಜೋಗಿ. ಕತೆ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಕತೆಯೇ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬೇರೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಜೋಗಿ ಮತ್ತು ಮರಕಿಣಿಯ ಬರವಣಿಗೆಯ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದವರೂ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ ಹಿತವಾದ ಅಚ್ಚರಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಂಭಾಷಣೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಚುರುಕು. ಅಷ್ಟೇ ಸಹಜ.
ವಾಚ್ಯವಾಗಿಬಿಡಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಹಲವು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು, ಲೌ್d ಅನಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಎಷ್ಟೋ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಕತೆ ಬರೆಯುವಾಗ ನಿಭಾಯಿಸಿದ ರೀತಿ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲಿಕನ ಹತ್ಯೆ ಪ್ರಸಂಗ. ಆ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ತೋರಿಸದೆಯೇ ನಡೆದಿರಬಹುದಾದ ಹಿಂಸೆಯ ಭೀಕರತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಚಿತ್ರಕತೆ ಬರೆದವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದವರು ಯಾರು ಎಂದು ಹೇಳದೆಯೇ ಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಖಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇದು ಒಂದು ಚಿತ್ರಕತೆಯ ನಿಜವಾದ ಗೆಲುವು. ಇಂಥ ಹಲವು ಅಚ್ಚರಿಗಳು ಈ ಚಿತ್ರಕತೆಯಲ್ಲಿದೆ.
ಅಭಿನಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಲೋಕನಾ್ ಮತ್ತು ದತ್ತಣ್ಣ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮೀರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಳಸದಂಥ ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ದತ್ತಣ್ಣ ಅಲ್ಲದೇ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಷ್ಟ್ರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಲೋಕನಾ್ ಅಲ್ಲದೇ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಪಾತ್ರವೇ ಆಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.
ಮಲೆನಾಡಿನ ಸೊಗಸನ್ನು ಬಹುಶಃ ಎ್ ಎಂ ರಾಮಚಂದ್ರ ಅವರಷ್ಟು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯುವುದು ಬಹುಶಃ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿಯೇ ಸಿದ್ಧಮಾಡಿದ್ದ ರಾಮಚಂದ್ರ `ಕಾಡ ಬೆಳದಿಂಗಳ’ ಮೂಲಕ ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ಅದನ್ನು ನೋಡುಗರಿಗೆ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನೆಗೆಟಿವ್ವೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಕೇಳಬಹುದು. ನೆಗೆಟಿ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಿನಿಮಾ ಆಗುವುದು ಹೇಗೆ? ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳವೇ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಅನಿಸಬಹುದು. ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ತುಟಿ ಮುಚ್ಚಿದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂದು ಕೆಲವೆಡೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕ ರಾಜೇ್ ರಾಮನಾಥ್ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರದ ಹೆಸರು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಅನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಚಿತ್ರದ ಕತೆ, ಚಿತ್ರಕತೆ, ನಿರೂಪಣೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡಿದಾಗ ಇದೆಲ್ಲಾ ದೊಡ್ಡದು ಎಂದು ಅನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಲಿಂಗದೇವರು ಮತ್ತು ತಂಡವನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಬಹುದು. ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. `ಕಾಡ ಬೆಳದಿಂಗಳು’ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬರಲಿಕ್ಕಿದೆ. ನೋಡಿದ ಜನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಿದೆ.
ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿರುವ, ಕಳಸದಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಊರಾದ ಗುಂಡ್ಕ್ನ ತಂದೆಯೊಬ್ಬರ ಮೂವರು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾಗಿರುವ ನನ್ನಲ್ಲಿ `ಕಾಡ ಬೆಳದಿಂಗಳು’ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಸ್ಪಂದನೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಹೋಗಿ ಸೋತು ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ